niedziela, 22 grudnia 2013

"Pianista" Władysław Szpilman

Tytuł: Pianista
Autor: Władysław Szpilman
Wydawnictwo: Znak
Liczba stron: 216



"31 sierpnia 1939 roku nie było w Warszawie już prawie nikogo, kto byłby zdania, że wojny z Niemcami można jeszcze uniknąć, i tylko niepoprawni optymiści były przekonani, że Hitler przestraszy się nieprzejednanej postawy Polski"

Fanką "Pianisty" w reżyserii Polańskiego jestem przeogromną, film cały czas jest jednym z moich ulubionych, więc przeczytanie książki, która była napisana jeszcze przed filmem, było oczywiste.
Książka ta, to wspomnienia znanego polskiego pianisty i kompozytora żydowskiego pochodzenia. Jestem pewna, że większość osób zna ten film, a nawet go oglądało. Polański odwalił kawał dobrej roboty obsadzając w rolach amerykanów i robiąc z tego światowy hit. Nie o filmie jednak dzisiaj, lecz o książce.
Akcja książki rozpoczyna się we wrześniu roku 1939. Szpilman gra wtedy nokturn cis-moll Chopina. Grę przerywa mu bombardowanie całej Warszawy. Szpilman jest zmuszony wrócić do domu, aby tam poczuć uczucie więzienia. Pianista mieszkał na terenie, w którym zbudowano getto, aby oddzielić Żydów od reszty miasta, dzięki czemu miał własne mieszkanie i nie musiał się nigdzie przenosić. Od tego momentu musi wraz z rodzicami, bratem i dwiema siostrami przeżywać piekło. Aby przeżyć, muszą posprzedawać większość swoich kosztowności, w tym także pianino. Nie oznacza to jednak, że pozbawiono go gry na pianinie. Grał dalej w kawiarni, w której spotykali się sami najgorsi ludzie. Był jedyną osobą, która musiała utrzymywać całą 6-osobową rodzinę.
W końcu cała ich rodzina została wywalona z domu na dwór, aby tam wraz z rodziną czekać na pociąg do Treblinki, na pewną śmierć. Kiedy Szpilman stoi w kolejce do wagonu, ktoś usuwa go z niej, dzięki czemu udaje mu się przeżyć następne kilka tygodni. I tak zaczynają toczyć się jego losy podczas wojny.
Zanim wybuchła wojna Szpilman grał nokturn cis-moll Chopina. Hitler przerwał jego grę, aby los dał mu przeżyć całą wojnę i pozwolił grać ten sam nokturn cis-moll w Polskim Radiu, tuż po wojnie.
Trzeba przyznać, że jego historia jest wręcz filmowa, jakby nie napisana przez życie. Jednak to działo się naprawdę.
Mimo że oglądałam już film, książka wywarła cudowne wrażenie. Co prawda, przewijały się w mojej głowie obrazy z filmu, nie zaważyło to jednak na ocenie. W książce ukazane są wszelkie emocje związane z poszczególnymi scenami. Mimo że - jak pisał syn tytułowego pianisty - Szpilman nie był pisarzem, to książka jego jest cudowna i jest w niej ukazane to, co powinno.
Muszę też pochwalić pomysł na uzupełnienie książki fragmentami z pamiętnika Wilma Hosenfelda, jednego z tych Niemców, którzy mimo swojej służby, mogli naprawdę nazwać się Człowiekiem. Wyjaśnia to w pewien sposób reakcję kapitana na ujrzanego w gruzach jednego z warszawskich domów pianistę.

"Postaram się, żeby już wkrótce pojawiło się tam drzewko dla kapitana Hosenfelda, zroszone wodą z Jordanu. Kto je zasadzi? Władysław Szpilman, a pomoże mu w tym jego syn Andrzej."

16 komentarzy:

  1. Film uwielbiam, jest naprawdę niesamowity i chwyta za serce. Książki nie znam, ale muszę nadrobić te braki ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Oglądałam, przeczytać się cały czas boję. Czekam więc...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie ma się czego bać. Zawsze zastanawia mnie, czego ludzie tak naprawdę boją się w książkach historycznych. To jest właściwie cała prawda, bolesna, ale nadal prawda.

      Usuń
  3. film widziałam już trzykrotnie i zawsze byłam pod wielkim jego wrażeniem wrażeniem. ciekawe czy książka podziałałaby na mnie w podobny sposób.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie wiem, jak na Ciebie, ale na mnie podziałała nawet lepiej niż film. Mimo, że ten znam praktycznie na pamięć, w książce było dużo więcej. Emocje, wnętrze Szpilmana. Cudowne, aczkolwiek przerażające.

      Usuń
  4. oglądałam film i w sumie nigdy nie przymierzałam się do przeczytania książki. nie mam czasu, mam taką mase innych książek na liście, że nie wiem co czytać :)
    a co do twojego komentarza- kiedy pisze się lifestyle, można ustalić jakąś częstotliwość dodawania notek. jednak nie jesteś w stanioe wyznaczyć sobie co ile bedziesz dodawała recenzje- dodasz, kiedy przeczytasz lub obejrzysz coś wartego polecenia :)

    OdpowiedzUsuń
  5. No mi się spodobał w pierwszych 10min i zaluje, ze wczesniej nie znałam go (;
    No tak najlepszy ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Film oglądałam jest genialny a ta muzyka ... cudo

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Co fakt to fakt, muzyka genialna. ;)

      Usuń
  7. Witaj :)
    Jeżeli bierzesz udział w wyzwaniach to chciałabym Cię zaprosić do udziału w moim autorskim - Czytam Opasłe Tomiska
    Szczegóły tutaj: http://recenzjeami.blogspot.com/2014/02/wyzwanie-czytam-opase-tomiska_4.html

    OdpowiedzUsuń
  8. Książki nie miałam okazji przeczytać, ale film oglądałam :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Pianistę oglądałam dwa razy w swoim życiu, ale niestety nie pamiętam już za wiele z niego. przez wakacje miałam jednak okazję poznać Listę Schindlera,a także odwiedzić jego fabrykę w Krakowie i to akurat było niezapomniane spotkanie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zazdroszczę niesamowicie odwiedzenia jego fabryki, sama chętnie bym się tam udała.

      Usuń
  10. oczywiście film :) chociaż może skuszę się dołączyć do mojej wielkiej listy książek do przeczytania.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zatem gorąco polecam, niczego nie stracisz, a wręcz nawet zyskasz, czytając książkę. :)

      Usuń